اهداف: مدیریت تفکیک از مبدأ پسماند خشک با ارایه روش های اجرایی و ایجاد تسهیلات مناسب به منظور خدمت رسانی و جلب حداکثری مشارکت های مردمی در جهت حفظ محیط زیست و اهداف توسعه پایدار، حائز اهمیت است. هدف اصلی پژوهش حاضر بررسی تطبیقی مدل مدیریت تفکیک از مبدأ با روش های مراجعه به درب مبادی تولید و به کارگیری دستگاه خوددریافت پسماند خشک در مناطق غربی شهر تهران بود. روش شناسی: این پژوهش به لحاظ هدف از نوع کاربردی و از لحاظ ماهیت و روش توصیفی-پیمایشی بود که برای تجزیه و تحلیل اطلاعات از روش آمیخته (کیفی-کمی) در سال 1399 در مناطق 5، 9، 21 و 22 شهرداری تهران انجام شد. به دلیل خصیصه فضایی مکان یابی و ویژگی عدم قطعیت ذاتی مسائل شهری، اساس کار این پژوهش تهیه لایه های اطلاعاتی بر مبنای عوامل و معیارهای موثر در توزیع فضایی مدل مدیریت تفکیک از مبدأ در روش های مراجعه به درب مبادی تولید و استقرار دستگاه های خوددریافت پسماند خشک و تلفیق و همپوشانی آنها در محیط نرم افزاری ARC GIS 10. 7 با استفاده از روش تحلیل سلسله مراتبی و استنتاج منطق فازی انجام شد. یافته ها: بررسی نتایج تطبیقی مدل مدیریت بازیافت پسماند خشک مناطق غربی شهر تهران نشان داد که در روش های مراجعه به درب مبادی تولید و مکان گزینی دستگاه های خوددریافت پسماند خشک به ترتیب 5 و 9 معیار در مدل مدیریتی تاثیرگذار بوده و برای اجرای تفکیک پسماند خشک از مبدأ با روش مراجعه به درب مبادی تولید و روش استقرار دستگاه خوددریافت به ترتیب 87% و 66% از سطح کل مناطق مورد مطالعه، بهره وری مطلوب داشتند. نتیجه گیری: با توجه به اهمیت و لزوم بهره وری تفکیک در مبدأ پسماند، نتایج این پژوهش نشان می دهد که اجرای مدل مدیریت پسماند خشک به روش مراجعه به درب مبادی تولید نسبت به روش استقرار دستگاه خوددریافت پسماند خشک در سطح مناطق مورد مطالعه از کارآیی، اثر بخشی و گستردگی بیشتری برخوردار است.

خشک کردن بیولوژیکی یکی از روش های پیش پردازش پسماند جهت کاهش رطوبت آن می باشد. رطوبت بالای پسماند شهری موجب مشکل شدن مدیریت این نوع پسماند، کاهش ارزش حرارتی، تولید شیرابه و سخت کردن روش های دفع و بازیافت می گردد. هدف از انجام پژوهش حاضر بررسی تاثیر هوادهی در کاهش رطوبت پسماند غذایی به روش خشک کردن بیولوژیکی پسماند آلی فساد پذیر می باشد. از اینرو، یک سیستم نوین خشک کردن بیولوژیکی در مقیاس پایلوت برای پردازش پسماند جامد شهری طراحی شد. همچنین عوامل مهم و تاثیرگذار روی خشک کردن بیولوژیکی شامل میزان اختلاط، رطوبت، اندازه ذرات، زمان هوادهی، مقدار هوادهی و عامل حجیم مورد بررسی قرار گرفتند. در نهایت، عملکرد پایلوت روی پسماند غذایی فساد پذیر تهیه شده از سلف سرویس مرکزی پردیس اصلی دانشگاه شهید بهشتی با دو نرخ هوادهی ارزیابی گردید. نتایج نشان داد که وزن، حجم و رطوبت پسماند کاهش قابل توجهی یافته و مقدار PH شیرابه پسماند در 35/8 تثبیت یافت. همچنین رطوبت به میزان زیادی کاهش به صورتی که در پایان دوره مرحله اول برابر با 10/25 و مرحله دوم برابر با 80/21 باقی مانده است و جامدات فرار افزایش یافته است. وزن نهایی پسماند برابر با 86/6 کیلو گرم رسید و در نتیجه هوادهی در کاهش رطوبت پسماند غذایی فسادپذیر به روش خشک کردن بیولوژیکی یک روش پایدار برای کاهش رطوبت پسماند می باشد.

در مدیریت تغذیه دام ها برای افزایش بهره وری، یافتن منابع ارزان قیمت مواد خوراکی یک راهکار اساسی محسوب می شود. فرآورده های فرعی بخش کشاورزی در تغذیه دام های نشخوارکننده، امکان استفاده از آن ها را برای تولید فرآورده های با ارزشی مانند گوشت و شیر فراهم می سازد. هدف از اجرای این پژوهش تعیین تأثیر تغذیه تفاله مرکبات و تفاله چغندرقند در سطوح متفاوت بر مقدار خوراک مصرفی، فراسنجه های تخمیری شکمبه، خون و عملکرد بره های نژآد بلوچی بود. به همین منظور تعداد 40 رأس بره بلوچی با 4 تیمار و 10 بره در هر تیمار و میانگین وزن 5/1 ± 30 کیلوگرم در قالب طرح کاملاً تصادفی انتخاب شدند. تیمارهای آزمایشی شامل: 1-گروه کنترل (جیره پایه+ صفر درصد تفاله مرکبات به ازای هر راس در روز 2-جیره پایه + 10 درصد تفاله مرکبات به ازای هر راس در روز 3-جیره پایه + 20 درصدتفاله خشک چغندرقند به ازای هر راس در روز 4-جیره پایه + 10 درصد تفاله مرکبات + 10 درصد تفاله خشک چغندرقند به ازای هر راس، در روز بود. هر گروه به طور کاملا تصادفی به یکی از جیره های آزمایشی اختصاص داده شد. همه گوسفندان مورد آزمایش در یک جایگاه انفرادی که دارای آخور و آبشخور مجزا بود، نگهداری شدند. بهترین ضریب تبدیل مربوط به گروهی بود که تفاله مرکبات مصرف کرده بودند (25/6) و با گروه شاهد که بیشترین ضریب تبدیل (75/7) را داشت اختلاف معنی داری نشان داد (05/0p<). نتایج میانگین افزایش وزن روزانه در کل دوره بین جیره های مختلف آزمایش اختلاف معنی داری داشت (05/0p<). نتایج میانگین مدت زمان جویدن، نشخوار کردن و خوردن بین جیره های مختلف آزمایش اختلاف معنی داری نداشت با توجه به نتایج به دست آمده از این پژوهش، استفاده از تفاله مرکبات به عنوان یک پسماند فرعی تا سطح 10 درصد، می تواند سبب بهبود عملکرد بره بلوچی گردد.

زمینه و هدف:یکی از راه های مدیریت بهینه مواد زاید جامد، بازیافت آن است که دارای صرفه اقتصادی و فواید زیست محیطی قابل توجهی است. بدون اطلاع از میزان زباله و اجزای تشکیل دهنده آن، امکان برنامه ریزی دقیق و بهینه سازی سیستم مدیریت پسماند وجود ندارد. هدف از این تحقیق، بررسی کمی، کیفی و پتانسیل بازیافت پسماندهای خشک شهری مناطق 13 گانه شهر مشهد می باشد.موادو روش کار: این مطالعه در طول سال 1391 و به مدت 12 ماه در 13 منطقه شهری مشهد انجام شد. این پژوهش نیازمند به دانستن آنالیز فیزیکی مواد زاید شهری بود که از اطاعات و آنالیز آماری سازمان پسماند شهری مشهد استفاده شد.یافته ها: اجزای خشک موجود در پسماند مطالعه شده شامل کاغذ و مقوا 46.7 درصد، نان خشک 10.8 درصد،پلاستیک 9.7 درصد، فلزات 6.8 درصد، شیشه 5 درصد و سایر موارد 20 درصد بود. ارتباط معناداری بین میزان مواد زاید تولیدی در ماه های تابستان و زمستان بود. کل درآمد حاصل از فروش مواد بازیافتی 000/458/793/14 ریال بود که از این میان، درآمد حاصل از فروش کاغذ بازیافتی نسبت به سایر پسماندهای خشک بیشتر بود.نتیجه گیری: مقدار پسماند خشک بازیافت شده 26.15 درصد بود که با انجام مطالعات جامع و مدیریت مناسب می توان درصد بازیافت زایدات خشک را به نحو موثری افزایش داد، به علاوه بازیافت صحیح موجب درآمدزایی و ایجاد اشتغال در این بخش خواهد شد.

اهداف: یکی از راه های مدیریت بهینه مواد زائد جامد، بازیافت آن است که دارای صرفه اقتصادی و فواید زیست محیطی درخور توجهی است. بدون اطلاع از میزان زباله و اجزای تشکیل دهنده آن، امکان برنامه ریزی دقیق و بهینه سازی سیستم مدیریت پسماند وجود ندارد. هدف از این تحقیق بررسی کمی، کیفی و پتانسیل بازیافت پسماندهای خشک شهری مناطق 13 گانه شهر مشهد است.مواد و روش ها: این مطالعه در طول سال 1391 به مدت 12 ماه در 13 منطقه شهری مشهد انجام شد. این پژوهش نیازمند به دانستن آنالیز فیزیکی مواد زائد شهری بود، بنابراین از اطاعات و آنالیز آماری سازمان پسماند شهری مشهد استفاده شد.یافته ها: اجزای خشک موجود در پسماند مطالعه شده شامل کاغذ و مقوا 46.7 درصد، نان خشک 10.8 درصد، پلاستیک 9.7 درصد، فلزات 6.8 درصد، شیشه 5 درصد و دیگر موارد 20 درصد بودند. ارتباط معناداری میان میزان مواد زائد تولیدی در ماه های تابستان و زمستان بود. کل درآمد حاصل از فروش مواد بازیافتی 14.793.458.000 ریال بود و درآمد حاصل از فروش کاغذ بازیافتی نسبت به دیگر پسماندهای خشک بیشتر است.نتیجه گیری: مقدار پسماند خشک بازیافت شده 26.15% بود. پیشنهاد می شود که با انجام مطالعات جامع و مدیریت مناسب می توان درصد بازیافت زائدات خشک را به نحو موثری افزایش داد، به علاوه بازیافت صحیح موجب درآمدزایی و ایجاد اشتغال در این بخش خواهد شد.

زمینه: مدیریت پسماند شهری به عنوان یک مسئله جدی زیست محیطی در جوامع بشری مطرح است. جمع آوری پسماند به صورت تفکیک شده از مبدأ یک ضرورت برای مدیریت کارآمد پسماند است. هدف: این مطالعه با هدف ارزیابی میزان تفکیک از مبدأ پسماند در چند شهر ایران و شناخت عوامل مؤثر بر میزان مشارکت در طرح های تفکیک از مبدأ در مدیریت پسماند خانگی انجام شد. مواد و روش ها: در این مطالعه توصیفی سال 1396 میزان تفکیک از مبدأ پسماند خانگی 12 شهر ایران با کسب اطلاعات از سازمان های متولی مورد ارزیابی قرار گرفت. همچنین عوامل اقتصادی و اجتماعی مؤثر بر میزان مشارکت مردم در طرح های تفکیک از مبدأ با مرور مطالعه های گذشته بررسی شد. داده های بدست آمده با استفاده از نرم افزاز اکسل مورد آنالیز آماری قرار گرفت. یافته ها: در شهرهای اصفهان، شیراز و سمنان با وجود پوشش 90 درصدی طرح های آموزشی، میزان تفکیک از مبدأ پسماند شهری کم تر از 40 درصد گزارش شد و به طور میانگین این عدد برای تمام شهرهای مورد بررسی 13/46 درصد بود. میزان پسماند خشک ارزشمند قابل تفکیک در مجموع شهرهای مورد بررسی 705 هزار تُن در سال برآورد شد که 610 هزار تُن از آن به صورت مخلوط با پسماند شهری جمع آوری می شود. عوامل فرهنگی و اجتماعی مانند؛ آگاهی و آموزش، اعتماد اجتماعی، مسایل اقتصادی و تداوم طرح های تفکیک از مبدأ بر میزان مشارکت مردم در این طرح ها مؤثر شناخته شد. نتیجه گیری: دستیابی به نرخ تفکیک از مبدأ بالاتر در پسماندهای شهری، نیازمند در نظر گرفتن تمام عوامل مؤثر بر آن در برنامه ریزی و سیاست گذاری مدیریت پسماند است.

به منظور کاهش بار میکروبی در فرآوری گیاهان دارویی و خوراکی از اشعه ی گاما استفاده می شود. از طرفی احتمال بروز تغییر ساختاری در ترکیبات شیمیایی گیاهان در اثر تابش اشعه گاما وجود دارد. هدف از پژوهش حاضر، تعیین اثر پرتوگاما بر ویژگی های فیزیکی - شیمیایی، میکروبی و فعالیت ضد اکسایشی پسماند خشک انگور سیاه بود. نمونه های پسماند خشک انگور سیاه در معرض پرتو گاما در دزهای 10 و 25 کیلو گری قرار گرفتند. نمونه ها از نظر بار میکروبی، pH، رنگ، توانایی حذف کنندگی رادیکال DPPH و مقدار ترکیبات فنولی کل ارزیابی و با نمونه ی کنترل (پرتو ندیده) مقایسه شدند. نتایج نشان داد که پرتودهی تا دز 25 کیلو گری تغییر معنی داری در pH ایجاد نمی کند (p<0.05) و در اثر پرتودهی روشنایی (L*) نمونه پرتودهی شده در دز 25 کیلو گری نسبت به نمونه کنترل به صورت معنی داری افزایش یافت، در حالی که مقادیر a* و b* به صورت معنی داری کاهش یافتند. پرتودهی گاما اثر معنی داری بر مقدار ترکیبات فنلی نمونه ها نداشت. توانایی حذف-کنندگی رادیکال DPPH در دز 25 کیلوگری کاهش یافت. با افزایش دز پرتودهی بار میکروبی به طور معنی داری کاهش یافت و در دز 25 کیلو گری شمارش کلی میکروارگانیسم ها به صفر رسید.

در کلان شهر تهران، مدیریت بازیافت پسماند شهری با تولید روزانه بیش از 6500 تن شامل 42% پسماند خشک، حائز اهمیت می باشد. یکی از مراکز خدمت رسانی جلب مشارکت های مردمی و تبلور عینی اجرای تفکیک پسماند خشک در جهت حفظ محیط زیست و اهداف توسعه پایدار، غرفه بازیافت است. در این پژوهش استفاده از نظرات صاحب نظران با هدف مدلسازی معیارهای موثر مکانیابی غرفه بازیافت شهر تهران با رویکرد اثر بخشی و کارایی آن مورد توجه قرار گرفته است. روش پژوهش توصیفی-تحلیلی است. به دلیل خصیصه فضایی مکانیابی و به خاطر ویژگی عدم قطعیت ذاتی مسائل شهری، جهت مشخص نمودن پارامترهای موثر بر مکان گزینی غرفه بازیافت از روش دلفی فازی و برای تعیین وزن معیارها و زیر معیارها از فرآیند تحلیل سلسله مراتبی فازی استفاده شده است. نتایج تحقیق نشان می دهد 5 معیار اصلی و 16 زیر معیار از شاخص های بارز محسوب می شوند و معیارهای «مرکزیت»، «کارایی و همپوشانی»، «عوامل و ویژگی های بومی»، «سازگاری» و «ناسازگاری» و زیر معیارهای «تراکم جمعیت»، «قابلیت دسترسی»، «پتانسیل اقتصادی غرفه»، «مشارکت مردمی» و «عدم همجواری با مراکز نظامی و امنیتی» به ترتیب در الویت های اول تا پنجم مولفه های موثر در مدل مکانیابی غرفه بازیافت پسماند خشک شهر تهران می باشند.

مقدمه: بررسی میزان و ترکیب اجزای پسماندهای شهری به عنوان اطلاعات اساسی برای طراحی، بهره برداری و بهینه سازی سیستم های مدیریت پسماند مورد نیاز است. هدف نهایی این تحقیق بررسی کمی، کیفی و پتانسیل بازیافت پسماندهای جامد شهر تهران به تفکیک مناطق 22 گانه آن می باشد.مواد و روش ها: این مطالعه در بازه زمانی 9 ماه ابتدای سال 1386 و در مناطق 22 گانه شهرداری تهران انجام شد. روش نمونه برداری پسماندها به صورت مرکب سیستماتیک بود. در این مطالعه اجزا خشک موجود در پسماندها، جداسازی و ابتدا با آزمون کلموگروف - اسمیرنوف طبیعی بودن توزیع میانگین پسماندها و سپس برای بررسی وجود اختلاف معنادار بین پارامترهای با توزیع نرمال، از آزمون آنالیز واریانس یک طرفه و آزمون t و برای پارامترهای با توزیع غیر نرمال از آزمون من ویتنی و کورسکال والیس استفاده شد.نتایج: اجزا خشک موجود در پسماندهای مطالعه شده شامل کاغذ و مقوا 37%، پلاستیک 25%، فلزات 13%، منسوجات 8% و شیشه 4% بودند. بیش ترین مقادیر کاغذ و مقوا در آذر ماه، پلاستیک و فلزات در اردیبهشت ماه، منسوجات و شیشه در آبان ماه و زایدات قابل دفن در خرداد ماه بودند. هم چنین میانگین اجزا خشک پسماندهای مورد مطالعه در ماه های فصل پاییز نسبت به فصل تابستان دارای اختلاف معنادار می باشند (P<0.05).نتیجه گیری: پیشنهاد می شود که برنامه تفکیک از مبدا و راه اندازی و ساماندهی صنایع بازیافت موجود در شهر تهران انجام شود که علاوه بر کاهش حجم پسماند و کاهش هزینه های مدیریت پسماندهای شهر تهران، موجب درآمدزایی و ایجاد اشتغال در این بخش خواهد شد.

متن کامل این مقاله به زبان انگلیسی می باشد، لطفا برای مشاهده متن کامل مقاله به بخش انگلیسی مراجعه فرمایید.لطفا برای مشاهده متن کامل این مقاله اینجا را کلیک کنید.